Andrew Lidgus, wiens werk tot en met 30 augustus te zien is in de Sherrie Gallerie in Columbus, is zowel pianist als beeldend kunstenaar. Dit zou je een dualiteit kunnen noemen, maar Lidgus integreert deze twee aspecten van zijn artistieke identiteit opmerkelijk goed in werken die zich niet in een genre laten plaatsen. Noch schilderijen, noch sculpturen, noch collages, misschien de ruim opgezette term 'assemblage', dekt de lading niet het dichtst.

André Lidgus, Standpunten, schilderij, matte plaat, nagels,
25,5 x 19,5 inch

Al het werk in deze tentoonstelling tegelijkertijd Het straalt een opgewekte stemming en geruststellende stabiliteit uit. De uitgesproken kleuren vormen een vrolijk contrast; de constructie is onberispelijk gedisciplineerd. Lidgus mijdt kunstenaarsmaterialen en gebruikt karton, timmermansspijkers, schuurpapier, muurverf en andere alledaagse voorwerpen. Zijn combinatie van kleurkeuzes, zorgvuldige afwerking en biomorfe vormen doet me denken aan kunst uit het midden van de 20e eeuw. Dit verklaart wellicht de klassieke sfeer die ik sterk in dit prachtige werk ervaar.

Van een afstand is het gemakkelijk om de muzikaliteit in een werk als dit te voelen. Standpunten, Hierin ziet de kijker een lyrische lijn van rode stippen, onderstreept door een breed en licht dissonant violet, die vloeit tussen de ritmische slagen van zwarte en roze strepen. De groene vormen nemen de vorm aan van de bolle en holle rondingen en de vorm van een vleugel.

Hoe dichterbij je komt, hoe completer en duidelijker het geluid wordt, want het is niet zomaar muziek op een partituur, maar muziek in dimensie, die zich door tijd en ruimte beweegt. Sommige rode stippen zijn de koppen van timmermansspijkers, waarvan de schaduwen in alle opzichten een extra dimensie toevoegen – boventonen, een vastgeklampte hand – aan de nu afzonderlijke melodielijn. Is het een duet, een dualiteit?

Andrew Lidgus, detail, Standpunten

Van dichtbij is ook te zien dat het gehele oppervlak van standpunt Het is in feite opgebouwd uit vele op elkaar gestapelde vlakken. Het is een topografie van hoogtes en wordt verder gecompliceerd doordat het ook een topografie van kleuren is, aangezien het schilderij de geografie van de uitgesneden vormen niet volgt.

Standpunten Het is een prachtig en veelzijdig kunstwerk, waar elke kijker zich keer op keer langdurig in kan verliezen. Maar het plezier ervan kan nog veel groter worden als het wordt beschouwd als een voorbeeld van interart, dat bovendien rijk is aan muzikale inhoud. zo lijkt het zoals complexe en vrije muziek geluiden. We kunnen dit ervaren door middel van gevoel, in een synthese van beeld en geluid.

Lidgus presenteert een verscheidenheid aan 'looks' in Dualiteit, Maar dit alles is sterk met elkaar verbonden door ritme, orde en kleur. Of hij nu schildert met reliëf, werkt met monotone bas-reliëfs of een combinatie van beide, alles past perfect in elkaar en geeft zijn oeuvre een enorme samenhang.

De galeriehoudster, Sherrie Hawk, gebruikte haar scherpe oog om dit opvallende aspect van Lidgus' werk te benadrukken. Ze richtte de tentoonstelling zo in dat niet alleen de schoonheid van bepaalde stukken naar voren komt, maar de bezoeker ook wordt uitgenodigd om overeenkomsten te zien die bij een minder zorgvuldige (en educatieve) opstelling wellicht over het hoofd zouden worden gezien.

André Lidgus. In de privacy van mijn gedachten (links) en Middernachtelijke Hemel (juist).

Op het eerste gezicht lijken de twee bovenstaande werken verschillend, aangezien het ene beschilderd is en het andere volledig zwart, voornamelijk gemaakt van geweven stroken mat karton. De nabijheid van deze werken oogt echter natuurlijk en rustgevend. Wat maakt ze zo bijzonder?

Misschien komt het door de naar boven afgeronde vorm in elk stuk: de cirkel rechts en de halve cirkel links. Elk werk wordt gedomineerd door lijnen. Echter In de privacy van mijn gedachten Herhaal de halve cirkels; deze vormen zijn gevuld met verticale lijnen; de cirkels in Middernachtelijke Hemel Ze zijn opgebouwd uit de rasters die het werk vullen. In dit laatste werk lijkt het anders, doordat sterke schuine lijnen dwars door het oppervlak van het raster snijden en het eenvoudige raster doorbreken. Maar het eerste oppervlak van In alle privacy… Het is helemaal niet recht, maar opgebouwd uit lijnen als riet in de wind, geclusterd, golvend en onregelmatig. Met andere woorden, er zijn genoeg overeenkomsten in de ontwerpelementen en ritmes om de twee werken met elkaar te verbinden. Of beter gezegd, om te illustreren hoe Lidgus, aan welk werk hij ook werkt, vanuit dezelfde intellectuele en emotionele ruimte werkt, de integriteit van de materiële voorraad van zijn eigen ziel ervaart, en niet met die vinger in de wind werkt.

André Lidgus, In de privacy van mijn gedachten, hout, verf,
25,5 x 31,5.” NB o Driedimensionaliteit.

De meeste werken in deze tentoonstelling zijn gemaakt van verschillende soorten karton of mat papier. Lidgus gebruikt ze zowel als basisdrager als om oppervlakken te verhogen, of het nu gaat om de subtiele topografische nuances die we zien in Standpunten of de halve cirkels die het oppervlak domineren In de privacy van mijn gedachten. Soms gebruikt hij golfkarton waarvan de papierlaag, die normaal de ribbels maskeert, is verwijderd, zodat hij de textuur van de golven in het papier kan benutten.

Conservatoren (en kopers) moeten zich zorgen maken over de duurzaamheid van 'niet-traditionele' materialen. De andere kant van de medaille zijn de expressieve en poëtische aspecten van deze materialen. Ik heb het werk van Lidgus bekeken: hij is zeer nauwkeurig in zijn gebruik van alledaagse materialen. Karton heeft op een waardige manier zijn eigen verdiensten, die ik er voorheen niet aan had toegekend. Ik merk dat ik de kleur bewonder, die soms als goud tegen zwart lijkt; de harde uitstraling in de ene context en de zachtheid in de andere; de effecten die mogelijk zijn door het geheel of gedeeltelijk verwijderen van het gegolfde oppervlak; soms de sterkte en het uiterlijk wanneer het gevouwen is. Lidgus gebruikt karton met de ernst van een modelbouwer, van iemand die aan het plannen is, die midden in een denkproces zit, die... Verwek een kind terwijl je werkt.

André Lidgus, Bewust, Detail. Gestripte NB
gegolfd (met metalen gaas, spijkers, draad in
schuurpapier)

Dit is mijn eerste tentoonstelling van Andrew Lidgus, en ik vind zijn werk fascinerend. Zijn compositie, kleuren en gevoel voor stijl zijn klassiek en doen denken aan prachtige momenten van Picasso en Matisse, maar ook aan design uit het midden van de vorige eeuw.

Maar het is zijn verlangen om de mentale en materiële ruimte voorbij de gebruikelijke grenzen uit te breiden dat zijn kracht onthult. Om zich in meerdere dimensies te begeven zonder zich aan beeldhouwkunst te binden; om een manier te vinden om oog en oor dichter bij elkaar te brengen. Voor Lidgus betekent nabijheid niet dat men ophoudt het een of het ander te zijn, maar is het een unieke toestand op zich.. Zijn werken laten zich niet omschrijven of definiëren als schone kunst of muziek; niet als verfijnd of grof, niet als beeldhouwkunst of schilderkunst. Ze zijn geen van deze dingen en dagen het debat over artistieke tradities op verschillende niveaus uit.

Dualiteit? Dit is een concept dat Lidgus in zijn werk lijkt te verwerpen.

André Lidgus, Vogelman, "Mat houten paneel, 25,5 x 31,5." Hoeveel kleuren vertegenwoordigt "zwart"?