Carrie Mae Weems, de politieke en poëtische fotograaf.

Carrie Mae Weems. Een geweldige comeback, een comeback die niet voor niets was. Het is een gewaagde gok. Het is een omvangrijke tentoonstelling die tegelijkertijd wordt gepresenteerd, of liever gezegd, uitgebreid in drie geaccrediteerde ruimtes in Barcelona: het KBr-fotografiecentrum van de Mapfre Foundation en de Foto Colectania Foundation, beide gespecialiseerd in fotografie, en het MACBA, waar een video-installatie van de kunstenaar te zien is.Lincoln, Lonnie en ikHet unieke project – een samenwerking tussen instellingen van deze omvang is ongebruikelijk – werd samengesteld door Elvira Dyangani Ose, zelf directeur van het Museu d'Art Contemporani de Barcelona.

Het kamerbeschrijvingsblad beschrijft Carrie Mae Weems (Portland, Oregon, 1953) als een veelzijdig kunstenaar wiens werk beweegt tussen installatie, fotografie en digitale afbeelding. Er wordt ook gezegd dat ze "haar werk wijdde aan het herdefiniëren van de identiteit van de Afro-Amerikaanse gemeenschap en vrouwen, en aan het onderzoeken van de mechanismen achter macht, wie die uitoefent en over wie die macht wordt uitgeoefend.".

“De 'deconstructie' van dominante machtsdiscoursen en etnocentrische witte cultuur, 'bewustwording' of 'sensibilisering' van de 'ander', het aan de kaak stellen van de onzichtbaarheid van minderheden, reflectie op stereotypen en sociale vooroordelen zijn andere concepten die met het werk van Weems worden geassocieerd.

[Elvira Dyangani Ose: “Laten we vliegen, maar ik wil dat je stopt met werken”]

De waarheid is dat in het collectieve bewustzijn dat ons vanuit de Verenigde Staten, en met name vanuit de Hollywoodcinema, heeft bereikt, mensen van kleur praktisch afwezig zijn, of, als ze al verschijnen, in bijrollen, parodistische rollen of onder bepaalde clichés. Met andere woorden, ze zijn het zwijgen opgelegd. Carrie Mae Weems transformeert, door zwarte mensen te fotograferen en hen een beeld te geven, wat verborgen was, brengt het aan het licht, vestigt de aandacht erop en geeft het uiteindelijk waarde.

Ik ben met deze observatie niet bepaald origineel. Het is Walter Benjamin die uitlegt dat... De wereld fotograferen is haar transformeren., ...dat wat banaal leek, eenmaal gefotografeerd, – om het te begrijpen – iets esthetisch wordt. Bovendien legt Carrie Mae Weems niet alleen vast wat is verzwegen en verborgen, maar plaatst ze dit beeld ook in een specifieke context en kring van waardigheid en prestige: de hoge cultuur.

Door te fotograferen en het beeld zwart te maken, transformeert de kunstenaar wat verborgen was en maakt het uniek.

De tentoonstelling (of tentoonstellingen) brengt zeer uiteenlopende werken en expressieve strategieën samen. Maar misschien is het werk van Carrie Mae Weems dat mij het meest interesseerde niet het meest openlijk politieke of agressieve (die agressiviteit van iemand die, vernederd, neerkijkt, zoals in de serie). Dit is geen grap.), maar degene die, om zo te zeggen, een poëtische adem.

Hoewel we ons binnen het kader van geëngageerde kunst bevinden, worden beelden gepresenteerd die als het ware zweven, die ontsnappen aan definities en vastgelegde zinnen, enorm ambigu en open, vatbaar voor meerdere interpretaties. Bijvoorbeeld de serie afluisterapparatenfoto's gemaakt met telefoons als stillevens, of langzaam vervagen naar zwartwaaronder afbeeldingen van zangers en dansers die destijds erg populair waren, beelden die door de tand des tijds vervaagd zijn.

In dezelfde trant zijn de verhalen waarin tekst en fotografie samenkomen erg intens, zoals het geval is bij... Keukentafelwaarin Weems een verhaal vertelt met autobiografische elementen... Kortom, het is geen pamflet, en dat werkt in Weems' voordeel en geeft hem wellicht een... groter vermogen tot politieke overtuiging.

Ik wil graag een anekdote vertellen: toen Elvira Dyangani Ose, de curator, afstudeerde en naar de Autonome Universiteit van Barcelona ging, de stad waar ze woonde, werd ze op straat gebeten door een kind. Toen haar gevraagd werd naar de reden voor dit gedrag, antwoordde de jongen dat hij dacht dat hij van chocolade gemaakt was, omdat Dyangani zo kleurrijk is. Het lijkt erop dat ze, uiteraard geërgerd en verontwaardigd, na aankomst op de universiteit een reflectie over deze ervaring schreef. Het is geen toeval dat ze deze tentoonstelling samenstelde met de wens dat er, hoe klein ook, een "ommekeer mogelijk zou zijn".

Volg de onderwerpen die je interesseren.