Rabih Alameddine, een van de meest gevierde stemmen van Beiroet, volgt zijn internationale bestseller op., HakawatiMet een aangrijpende roman die het unieke leven van een obsessieve introvert viert en gaandeweg de schoonheden en verschrikkingen van Beiroet onthult.
Aaliya Sohbi woont alleen in haar appartement in Beiroet, omringd door stapels boeken. Aaliya is goddeloos, vaderloos, gescheiden en kinderloos; ze is het "overbodige aanhangsel" van haar familie. Elk jaar vertaalt ze een nieuw favoriet boek naar het Arabisch en bergt het vervolgens op. De zevenendertig boeken die Aaliya heeft vertaald, zijn nog nooit door iemand gelezen.
In dit adembenemende portret van een teruggetrokken vrouw die een crisis doormaakt aan het einde van haar leven, volgen lezers Aaliya's dwalende gedachten, die heen en weer schieten tussen visioenen van het verleden en heden van Beiroet. Inzichtelijke reflecties over literatuur, filosofie en kunst worden afgewisseld met herinneringen aan de Libanese burgeroorlog en Aaliya's turbulente verleden. Terwijl ze worstelt met haar ouder wordende lichaam en spontane emotionele oplevingen, wordt Aaliya geconfronteerd met een ondenkbare ramp die dreigt het weinige leven dat haar nog rest te vernietigen.
In een liefdesverklaring aan de literatuur en haar vermogen om te bepalen wie we zijn, biedt de getalenteerde Rabih Alameddine ons een unieke interpretatie van het teruggetrokken leven van een alleenstaande vrouw in het Midden-Oosten.
MIJN GEDACHTEN:
Ik zag dit boek aanbevolen door andere lezers op Instagram en vond het in een van mijn plaatselijke bibliotheken.
Het is een soort stream-of-consciousness roman. Aaliya is een zeventigjarige Libanese vrouw die alleen woont en nooit kinderen heeft gehad. Haar sterk introverte aard zorgt ervoor dat anderen haar niet kennen, laat staan haar vruchtbare innerlijke wereld aanraken. Aaliya heeft een geheim dat ze al meer dan vijftig jaar voor zichzelf houdt. Aan het begin van elk jaar begint ze aan een groot project: het vertalen van een geliefde klassieker of een filosofisch boek naar haar moedertaal, het Arabisch.
Aan het einde van elk project pakt ze haar spullen in en begint ze aan het volgende, omdat Aaliya gelooft dat publiceren een onhaalbare droom is. Ze heeft daar twee zeer goede redenen voor.
a) Er zou zeker nooit genoeg vraag zijn naar dergelijke vertalingen om ze de moeite waard te maken voor een uitgever. Met andere woorden, er is geen markt voor wat zij doet.
b) Ze vertaalt simpelweg vanuit eerdere vertalingen, aangezien haar andere talen Engels en Frans zijn. Dit maakt haar werk een stap verder dan de originelen, die Russisch en Duits omvatten. Haar filosofie is dan ook 'creëren en bouwen', en de voldoening die dit met zich meebrengt is haar belangrijkste motivatie om jaar na jaar door te gaan. "Zonder enige inspanning van mijn kant word ik overvallen door geluk."‘
Ze zegt ook: 'Ik zit aan mijn bureau en ineens wil ik niet dat mijn leven anders was. Ik ben waar ik moet zijn. Mijn hart zwelt van vreugde. Ik voel me heilig.' Is dit een goede reden om jezelf mee te slepen in iets dat voor anderen volkomen onbekend is? Ik denk van wel. Geeft dit ons de toestemming om om dezelfde reden door te zetten met onze eigen stille bezigheden? Natuurlijk, waarom niet!
De naam Aaliya duikt in het hele boek om de beste redenen op. Ze laat nooit kunstmatig merken hoe belezen ze is, omdat ze zelden met haar buren praat. Haar reflectie op het werk van grote auteurs is altijd innerlijk, en ze is nooit van plan indruk te maken op anderen. Hoewel ze de verborgen last draagt van nutteloosheid en overbodigheid, brengen de woorden van de auteurs haar troost en vreugde. Haar leven laat zien dat een van de grootste voordelen van lezen is dat je grote gedachten en ideeën kunt overnemen en ze je eigen kunt maken, een beetje zoals blauwe hortensiablaadjes.
Het is ook een eyeopener. Ik beschouw mezelf als behoorlijk belezen, maar ik had nog nooit van verschillende van de wijzen gehoord die ze noemt. Een snelle blik op Goodreads bevestigt dat ik die mening deel met veel andere recensenten en zelfs met personages in het boek. (Een kleine spoiler: ik denk aan haar buurvrouw Joumana die 'Anna Karenina' oppakt en zegt: 'Gelukkig heb ik hier al eens van gehoord.') Maar het is duidelijk, gezien de invloed die sommige tamelijk obscure schrijvers op Aaliya hebben, dat je niet beroemd hoeft te zijn om belangrijk te zijn.
Laten we eens kijken naar een voorbeeld van een van zijn filosofische helden, Fernando Pessoa. "De enige houding die een superieur mens waardig is, is volhardend te blijven in een activiteit die hij als nutteloos beschouwt, een discipline te volgen waarvan hij weet dat die steriel is, en bepaalde normen van filosofisch en metafysisch denken toe te passen die hij volkomen onbeduidend acht." Hmm, ik zou nog wel wat meer van deze man willen lezen.
Er valt nog zoveel te ontdekken waar ik nog niet eens over heb gesproken, zoals de geschiedenis, het leven in Beiroet, de oorlog en de familiedynamiek. Het verhaal is tegelijkertijd eenvoudig en complex. Een interessante subplot is de situatie van Hannah, de enige vriendin met wie Aaliya echt een klik had. Haar achtergrondverhaal zet ons aan het denken over zelfbedrog en de illusie van een dwaas paradijs, en of de ware aard van de zaak er wel toe zou moeten doen als je een gelukkig leven leidt. Erg interessant.
Over het algemeen vind ik het thema van Aaliya's leven prachtig: dat betekenisvol zijn niet hetzelfde is als invloedrijk zijn. Ik begrijp waarom we die aanname maken. Onze redenering gaat waarschijnlijk ongeveer zo: als we hier zijn om anderen te helpen, vervullen we ons doel zeker beter wanneer we echt van nut voor hen zijn en wanneer mensen over ons praten, wat niet zal gebeuren als we ons werk in hokjes plaatsen. Maar dit verhaal moedigt ons aan om onze definitie van betekenisvol te verbreden. Ik volgde Aaliya's voorbeeld door naar anderen te kijken en ging terug naar Viktor Frankl, die bij uitstek een expert op dit gebied is. Hij stelde dat we betekenis ontlenen aan a) onze liefde, b) ons werk en c) ons lijden. Aaliya's passie voor haar vertalingen voldoet aan al deze eisen, en Frankl zegt nergens dat anderen de ontdekkingen die we doen moeten accepteren.
Aaliya is een levende openbaring, hoewel ze paradoxaal genoeg een hekel heeft aan openbaringen. Voor haar zijn ze sentimenteel en saai. "Beste hedendaagse schrijvers, jullie geven me een gevoel van ontoereikendheid omdat mijn leven niet zo helder en beknopt is als jullie verhalen." Dus, hoewel ze soms een beetje knorrig en cynisch overkomt, is ze een van mijn persoonlijke heldinnen en rolmodellen geworden. Vanaf nu zal ik, wanneer ik achter mijn eigen computer zit, aan Aaliya denken, zittend in haar spartaanse appartement, hard aan het werk met haar vertalingen. Haar gebrek aan impact is juist heel impactvol voor mij. Wie had gedacht dat persoonlijke voldoening in onze tijd genoeg zou kunnen zijn om het goede werk dat we doen te rechtvaardigen, maar misschien is dat wel zo.
🌟🌟🌟🌟🌟
