De menselijke proportie: toen beeldhouwkunst de canon wilde doorbreken.

tot ver in de 20e eeuw Het beeld was antropomorf.Naast heilige dieren en sculpturen of reliëfs met decoratieve of symbolische motieven, beeldde hij ook mensen af, en wel volgens een canon die varieerde afhankelijk van cultuur en tijd. Egyptische lichamen maten achttien vuisten, die van Polyclitus en Phidias zeven hoofden en een derde, die van Praxiteles acht, en die van Dürer negen; Leonardo heeft de "Vitruviaanse Man" in een cirkel gegraveerd. Le Corbusier ontwierp "El Modulor"—een zes voet hoog—op basis van de Leonardische canon van de Gulden Snede, die we sinds de Renaissance, dankzij Luca Pacioli, kennen als de Goddelijke Verhouding, een garantie voor schoonheid en harmonie.

Deze noodzakelijke tentoonstelling, samengesteld door Penelope Curtis (voormalig directeur van Tate Modern en het Gulbenkian Museum) met Manuel Fontan del Junco En Inês VallejoHet legt uit hoe het na de Tweede Wereldoorlog niet langer ging om het creëren van beelden volgens een canon, maar om het omzetten van meetsystemen – wiskundige, geometrische, geografische en zelfs temporele – in een bepalend thema of instrument voor beeldhouwkunst, maar nog steeds met het menselijk lichaam als ultieme referentie.. Hij confronteert ons met schaal als sculpturaal principe.

En dat doet het niet alleen in de vorm van een historische reis: het opzetten van een tentoonstelling van meer dan honderd stuks, In een kleine ruimte als deze zijn we gedwongen de afstanden op te geven die wenselijk zouden zijn om onszelf goed te kunnen 'meten' ten opzichte van de kunstwerken, niet zozeer aan de muren als wel op de sokkels of tafels waar zeer uiteenlopende stukken zich hebben verzameld. Dit veroorzaakt verstoringen die ons juist bewuster maken van de ruimtelijke verbanden waarover gesproken wordt.

[De laatste jaren van de beeldhouwer Juan Muñoz: een terugkeer naar zijn meest bekende kunst]

Maar we maken dat goed met de werken die prominent tentoongesteld staan in de aangrenzende tuin van Banca March, die voor het eerst "bezet" is door een tentoonstelling, en die ons eraan herinneren hoe gelukkig men kan zijn. de aanwezigheid van kunst in de openlucht. Bovendien werd er een geluidspad aangelegd in de omgeving, dat doet denken aan een muzikale toonladder.

Binnenin is de volgorde niet chronologisch, maar er worden wel enkele van de belangrijkste aspecten van de schaal belicht, hoewel het begint met werken van pioniers zoals... David Smith, Isamu Noguchi, Henry Moore en Alberto Giacometti. Wanneer het klaar is. schok Na de oorlog verloor het monument zijn betekenis, sommige kunstenaars moesten de emotionele ruimte ervan definiëren, en er ontstond een figuur – veranderlijk maar steeds terugkerend – die het idee van een toevluchtsoord uitdrukte: de doos, de kooi, de omheining, het poppenhuis. .

Deze essentiële tentoonstelling legt uit hoe het na de Tweede Wereldoorlog niet langer gaat om het maken van beelden volgens een vastgestelde canon.

Fausto Melotti, Carol VisserLouise Bourgeois, Juan Munoz, Lili Dujourie De werken van Francisco Tropa, of die door hem ontworpen, vormen kleine kasten die metaforisch het mentale en creatieve leven huisvesten. Bijzonder interessant zijn de werken die geïnspireerd zijn door het systeem van reproductie of vergroting met kooien en stippen, die het belang van maatvoering voor vorm benadrukken.

Dit eerste, meest subjectieve gedeelte wordt gevolgd door een catalogus van speculatieve meetexperimenten uit de jaren zestig en zeventig. Beginnend met Duchamps "standaardstops", onderzoeken we Pistoletto's "kubieke meter van oneindigheid" en het "imperiale systeem" van... Bill Woodrow Of, in de film- en fotografiewereld, waarmee de sculpturale praktijk wordt uitgebreid naar andere media, de gestandaardiseerde bewegingen van Charles en Ray Eames (in machten van 10, van het kosmische tot het microscopische) en John Hilliard (in stappen, tijdens het lopen).

Vervolgens een breed scala aan constructies door het toevoegen van eenheden, progressies en permutaties, en de kubus als drijvende reden. Hans Haacke, door KirkebySol LeWitt, Bruce Nauman, Cildo Meireles, Felix Gonzalez-Torres of Fiona Banner Deze elementen vallen op in dit gedeelte en leiden tot een ander, evenredig geheel. Architectonische schaal wordt hier het dominante thema en krijgt een kritische toon in de werken van Dan Graham, Thomas Schütte, Martin Honert elk Chris Burden.

Als verbinding met de buitenwereld fungeren de maquettes van de grote sculpturen die het gebouw omringen (Chillida, Sempere, draaibankbediende, kerken…) en, reeds in de tuin, zijn de reproducties op schaal 1:4 van werken die tussen 1977 en 2007 deelnamen aan het Skulptur Projekte Münster, van Dominique Gonzalez-Foerster, en de Mini, vergroot tot 130, bijzonder geschikt voor het thema van de tentoonstelling. % door Elizabeth Wright. In dit gedeelte worden de mechanismen van waarneming belicht: onze individuele waarneming. Want, zoals Protagoras zou zeggen: "de mens is de maat van alle dingen.".

Volg de onderwerpen die je interesseren.